کاربرد لیزر در پوسیدگی دندان و دندانپزشکی ترمیمی

کاربرد لیزر در پوسیدگی دندان و دندانپزشکی ترمیمی
تنها چند سال بیشتر نیست که فایده کاربرد لیزرهای اربیوم از نظر علمی و بالینی نشان داده شده است. روش کار در موارد گوناگون تفاوت دارد. مثلا برای درمان پوسیدگی های اکلوزالی باید ابتدا روش ایجاد شیار با لیزر را دانست. برای این منظور، لیزر را باید عمود بر سطح شیب دار کاسپ هایی که شیارهای اکلوزالی را می سازند قرار داد. حرکت نوک هندپیس به آرامی و محدوده یک میلیمتری انجام می گیرد. برای عمیق تر کردن تراش می توان از حرکات نفوذی تر کمک گرفت.

یک روش دیگر، استفاده از نوک های بزرگ تر 600 میکرونی در آغاز و ادامه کار با نوک کوچکتر 400 میکرونی با چگالی انرژی بیشتر است. نوک ها باید همیشه در حرکت باشند تا از ایجاد حرارت و لایه char جلوگیری شود. اسپری آب را باید به شکل مداوم و به اندازه 1/96ml در هر دقیقه برای لیزری با قدرت 250 میلی ژول در هر پالس به کار بست. تراش عاج به همان میزان جریان آب نیاز دارد، اما تراش مینا با این انرژی نیازمند جریان آبی با شدت 6/75 میلی لیتر در هر دقیقه است. فاصله نوک هندپیس با دندان بستگی به طول موج لیزر، شرکت سازنده و دستگاه انتقال انرژی دارد. در سیستم انتقال فیبر نوری، تماس کامل با تقریبی نوک کوارتز یا سرامیکی با دندان مناسب است. محدوده 2-0.5 میلی متری فاصله ای مناسب است که با افزایش آن امکان کاهش قدرت تراش وجود دارد. با این روش می توان از میزان انرژی وارد شده به بافت هدف کاست و سرعت و حجم تراش را کنترل نمود.

کاربرد لیزر در پوسیدگی دندان و دندانپزشکی ترمیمی

با چسباندن نوک فیبر به دندان هم تراش انجام می شود، اما خوردگی نوک فیبر سریع تر از حالتی خواهد بود که با فاصله از دندان کار گردد. در مواردی که از لوله های توخالی برای انتقال انرژی استفاده می شود، تنها نوک های تماسی در دسترس است که امکان حس لامسه ای همچون زمان کار با فرزهای معمولی را فراهم می آورند. تخمین پوسیدگی های باقی مانده در زمان کار با لیزر مشکل تر از روش های متداول ترمیمی است. دلیل آن وقوع نتایج مثبت کاذب پس از کاربرد عوامل آشکار ساز پوسیدگی(caries-detector dye) روی سطوح مینای اچ شده است که پس از تراش با لیزر حالتی مشابه آن دیده می شود. برای تکمیل تراش لیزر باید از بزرگنمایی 10X و حس لامسه فراهم شده از فرزهای روند تیز، کوک و با سرعت پایین استفاده نمود تا از برداشت تمام پوسیدگی ها اطمینان حاصل شود.
عده ای بر این عقیده اند که پس از برداشته شدن تمام پوسیدگی ها، صدا حاصل از برخورد اشعه به دندان تغییر می یابد که در مورد کارایی آن اجماع وجود ندارد. جریان مداوم آب در طول کار با لیزر باعث هیدراته شدن پوسیدگی ها و ایجاد حالت ترانسلوسنی می شود که تشخیص چشمی برداشت کامل پوسیدگی ها را مشکل خواهد ساخت. هیدراته شدن و تراش لیزری باعث می شود که برداشت بقایای پوسیدگی با قاشقک های تیز (exacavator) راحت تر از زمانی باشد که از لیزر استفاده نشده است.

مطالب آموزشی 

دندانپزشک اطفال